Een leefomgeving verbindt landschap, dieren en planten. Volg de links naar plekken waar deze voorkomt.
12 ontdekkingen
Bergbos verbindt Borneo’s hooglanden met eigen plantengemeenschappen. Kayan Mentarang in Noord-Kalimantan en Kinabalu in Sabah bieden gedocumenteerde beschermde landschappen.
De grotten van Borneo zijn levende omgevingen én geologische ruimtes. Onderzoek in Mulu beschrijft ondergrondse voedselwebben met vleermuizen, salanganen, micro-organismen en water in kalksteen.
Karst verbindt gesteente, water en levende gemeenschappen. Bij Mulu in Sarawak horen kalksteenruggen, rotspieken en ondergrondse afwatering bij één landschap met verschillende ecologische omstandigheden.
Tropisch heidebos, plaatselijk kerangas genoemd, maakt deel uit van de habitatdiversiteit van Tanjung Puting.
Levende koraalgemeenschappen vormen structuren in verschillende rifmilieus, waaronder gedocumenteerde kust- en eilandgebieden in Oost- en Zuid-Kalimantan.
Laaglandbos vormt een deel van het grotere ecologische mozaïek van Tanjung Puting en onderscheidt zich van de met water verzadigde habitats en kusthabitats.
Een kustboshabitat die is gedocumenteerd in Tanjung Puting, in plaats van een verondersteld kenmerk van elke binnenlandse bestemming.
Rivieren verbinden boshabitats, visgemeenschappen en reisroutes in Centraal-Kalimantan.
Vegetatie op ultramafische ondergrond voegt een geologische dimensie toe aan de habitats van Borneo. In Kinabalu Park beschrijven onderzoekers plantengemeenschappen die door zowel ondergrond als hoogte worden gevormd.
Een bos dat wortelt in met water verzadigd veen, waar levende bomen en de verzadigde organische bodem samen één ecologisch systeem vormen.
Ondergedoken bloemplanten vormen kustvelden, anders dan algen en riffen; Berauonderzoek verbindt dit habitat met blauwe koolstof en schildpaddenmilieus.
Een door zoetwater beïnvloede boshabitat, gedocumenteerd binnen het mozaïek van het beschermde gebied Tanjung Puting.