Bornees ijzerhout (ulin)

Uiterlijk & herkenning

Eusideroxylon zwageri is een grote bosboom met plankwortels, schilferende grijsbruine bast en leerachtige bladeren. De houtnaam ulin vervangt geen wetenschappelijke identificatie. De natuurlijke verspreiding omvat Borneo en Sumatra.

Hoe de plant groeit

Deze boom uit de Lauraceae heeft grote plankwortels, leerachtige bladeren en langzaam groeiend, zeer duurzaam hout. Grote zaden hebben tijd nodig om zich te vestigen; een volwassen kroonboom is niet snel vervangen door een zaailing. Ulin is inheems op Borneo en Sumatra. De relatie met Kutai Nationaal Park plaatst een benoemde soort in een concreet laaglandbos, waar stam, wortels en kroon bijdragen aan de bosstructuur.

Materialen & ander gebruik

Dichtheid en duurzaamheid verklaren de naam ijzerhout en het langdurige gebruik voor palen, vloeren en andere constructies in tropische omstandigheden. Houtgebruik en ecologie van de levende boom horen bij elkaar: trage vervanging maakt zaadbomen en bosverjonging bijzonder belangrijk. Een handelsnaam is geen kapvergunning en de waarde van het hout bewijst geen duurzame herkomst.

Ecologische relaties

Bij Sepilok eten rode langoeren onrijpe ulinzaden voordat de beschermende steenkern volledig verhardt. Het tijdstip is belangrijk: de waarneming betreft ontwikkelende zaden, niet het openbreken van iedere rijpe steenkern.

Een onderzoek naar voedselplanten in Wehea–Kelay noemt ulin ook als voedselbron voor Borneose orang-oetans. De aangehaalde inventaris stelt het gegeten deel niet vast; bastmonsters voor het laboratorium zijn geen voedselwaarneming.